Skip to content
06/04/2011 / mediaxplain

PR-ergenissen

De PR-afdeling van Mediaxplain* leest met veel plezier de wekelijkse PR-klaagmuur van coopr. Vaak worden er pijnlijk herkenbare situaties geschetst door een journalist waar we smakelijk om kunnen lachen en soms ook wat van kunnen leren. Ook wat leren? Bijgaand tien PR-ergernissen van Mathijs van den Broek, redacteur bij Marketingfacts.

1 Onpersoonlijke aanhef

Dear,. Dat was de aanhef van het persbericht dat me liet beginnen met het schrijven van deze posting. Wij zijn een Nederlands weblog, publiceren heel veel Amerikaans onderzoek maar de voertaal is toch echt Nederlands. Hoe je het dan verzonnen krijgt om in het Engels, met een onduidelijk verhaal onpersoonlijk te gaan beginnen met contact maken is me een groot raadsel.

2 Lompe arrogantie: geen context, geen inhoud

“Zie bijgevoegd persbericht. Graag plaatsing in uw medium en magazine. Met vriendelijke groet, Bedrijf X.” Of we die echt, in 2011 nog steeds krijgen? Het antwoord is ja. Minimaal 3 per week en we tellen vrolijk door. Ik ga geen lans breken voor het inschakelen van een professioneel pr-bureau. Maar verstuur anders gewoon geen persberichten op deze manier… Je komt zomaar op de spamlijst. En trouwens, we hebben geen magazine, helaas.

3 Persberichten verstuurd zonder attachment

Dat gebeurt écht heel vaak. En wat volgt, binnen een paar uur, is dat er nóg een persbericht achteraan wordt gestuurd, ditmaal mét attachment. Zo heb je twee contactmomenten; maar het is zó doorzichtig…. Of zie ik spoken en gebeurt dit zeker nooit met opzet, is het geen strategie om de kracht van herhaling volledig uit te nutten? Geen idee, maar ergerlijk is het wel.

4 Nabellen

Voorbeeld: “Heeft u ons persbericht ontvangen?” Ik antwoord altijd met een wedervraag: heeft u een melding gekregen dat de mail gebouncd of vertraagd is? Zo’n ding met hoofdletters “MAIL”, dan allerlei rare codes en iets met DAEMON, ofzo? Als het antwoord dan nee is, wordt het een kort gesprek. Soms worden zelfs voicemails ingesproken, met de vraag of we even terug wil bellen. Dat doen we soms, maar bijna nooit.

5 Attachment zonder toegevoegde waarde

“Meer informatie vind u in de bijlage.” De bijlage bevat vervolgens het persbericht dat al in de body zit, zónder extra informatie. Je vraagt je af waarom dit dan zo gedaan wordt. Een .pdf lijkt waardevoller? Of om door te sturen? Ik vind het tijdverspilling, hoewel het natuurlijk altijd goed is om het volledige bericht in de body op te nemen.

6 Een relatie faken

In sommige persberichten wordt in de aanhef je naam gebruikt. Dat is top, lekker persoonlijk. Het is dan wel handig als er ook daadwerkelijk een relatie ligt aan de basis van dit contact. Als dat niet zo is, wordt het verwarrend. Hou je vast:

“Wij kennen elkaar nog niet zo goed, maar het lijkt me leuk om daar verandering in te brengen. Daarom bied ik jullie graag met trots het persbericht in de bijlage aan.”

7 Persberichten twee keer versturen

Op een normale dag, delete je heel wat persberichten. Het ruimt lekker op, want er is nog heel veel aanbod wat gewoon niet interessant is voor de lezers van Marketingfacts en dus deleten wij veel. Als je dan een persbericht hebt gedelete en er wordt heel doelbewust, nog een keer door dezelfde persoon hetzelfde persbericht verstuurd, een paar uur later, dan wekt dat irritatie op. Zoveel, dat ik well eens terugmail. Men is zich dan meestal van geen kwaad bewust en murmelt iets over “collega x”. Dat is bullshit. Het is strategie. Door-de-strot-duw strategie, push. Alsof we achterlijk zijn, hiero.

8 Echt aandachttrekkende subjectline

“Vergeet je vanavond onze date niet?” Van ene Christel. Dus ik meteen kijken. Ging over een of ander programma van Nickelodeon (nee, ik ben niet de doelgroep en ik heb helemaal geen zin om naar TeenNick te kijken om 21.00 op maandagavond). Stop, Christel. Echt niet meer doen.

9 Hardcore borstkloppen

“Persbericht: Telegraaf Media Nederland grootste digitale uitgever”. Ja, dat stuurde Telegraaf Media Nederland écht uit, op vrijdag 4 maart 2011. Het mág dan wel zo zijn dat je de grootste bent in de STIR-parade; dat onverbloemd neerkalken komt erg vervelend over. “Wij zijn de grootste,” dat staat er eigenlijk. So what, denkt de gemiddelde journalist. Tenminste, dat hoop ik.  (deze rectificatie is inmiddels alweer verwijderd, bekijk de url…)

10 Persbericht onder embargo

Ja, zo werkt dat in de relatie tussen pr-bureau en media: soms worden er embargo’s afgesproken voor een bepaalde tijd om te publiceren en volgt 2 uur of nog later precies hetzelfde bericht. Doen we zelf graag aan mee. Maar als je aan de andere kant zit, is het minder leuk. Onlangs nog meegemaakt; ik word er heel chagrijnig van. Vooral, omdat het er niet bij wordt verteld en het pr-bureau er vanuit gaat dat er niet gecheckt wordt of het bericht al ergens staat (wij vinden bij Marketingfacts dat we dan een ‘via’ of ‘bron’ moeten opnemen). Word je dan als journalist/blogger voor het lapje gehouden? In mijn ogen wel. Ik weet het: pure beroepsdeformatie….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: